Marathon van Amsterdam

Metro peuter

Er was een tijd dat Rijk z'n hand in de bek van een koe stak. Aber das war einmal... Of hij ooit van een beest geschrokken is of met de jaren wat voorzichtiger wordt, we weten het niet maar Rijk rent op elke kinderboerderij zo snel mogelijk naar het hoogste punt (klimrek, boomstam en in dit geval de tractor) om dan met een grote mond en veel bravoure 'Ga weg geitje' te roepen. Interessant hoe hij -ondanks dat hij bang is- toch vasthoudt aan zijn stoere imago. Onze metro peuter.

Onze dromer(s)

Volgens Gert-Jan hebben we er 2, onze dromers (die nooit haast en altijd weer een nieuw detail in het vizier hebben). Zo kan Mijn rustig een half uur mensen/situaties observeren, vanaf een schommel, onderaan de glijbaan of ... Ze zat als peuter altijd al het liefst in de kinderwagen zodat ze eindeloos kon kijken. En nog steeds observeert ze alles. Zo kan ze gewoon voor of vlak naast mensen gaan staan -middenin de supermarkt- en ze nieuwsgierig aankijken. 'Totally embarrassing' voor onze Amerikaanse au pair natuurlijk. Maar ook Mijn zei onlangs; "Weet je, als ik mensen zo aankijk dan zeggen ze 'wat kijk je nou... wat wil je?' Gelukkig verbindt ze er zelf verder geen conclusies aan, nu kan het nog dus wat ons betreft .. bekijk het lekker Mijn!

De vrouwen

De mannen

Tussen de hoosbuien ...

door toch even naar het water gegaan vandaag. Hier waren we nog droog maar op de terugweg ging het mis. Gelukkig had Gert-Jan -allergisch voor strand zand en non alcoholische nattigheid- al een korte maar hevige hoosbui ingecalculeerd waardoor we snel konden oplijnen onder een enorme boom. Tegen deze weer(s)barstigheid kun je je toch niet kleden maar met wat chocomelk en een portje werden we vanzelf weer warm.

Friends

Allebei dol op roze, K3, verkleden als prinses, dansen, moedertje spelen en 'make uppen'. Dus toen Juna kwam eten donderdag, was het weer een groot dans festijn. Ook Kinderen voor Kinderen werd luidkeels meegezongen. De dames waren in een goede bui dus prins Rijk mocht mee op tournee, voor deze ene keer dan ...