Na een intensieve reis zitten we intussen op het strand in Barbados. Op 6 december stonden we nog op de schaatsen en op 9 december zijn we vertrokken richting de Caribbean. Na een uur wachten voor de 'de-icing' en 9,5 uur vliegen, kwamen we in Atlanta aan. Het ging wederom top met de kids die zich prima vermaakt hebben aan boord. Immigrations had echter een leuke verrassing in petto; "Uw zoon staat niet in het systeem ...", nu hadden we weliswaar de confirmation dat hij wel degelijk aangemeld is in de US maar ja... sorry ma'am, you have to wait in the office ... Moet je net Gert-Jan hebben. Aansluiten achter nauwelijks Engels sprekende reizigers voor een gesprek met een mevrouw wiens passie voor haar werk reeds lang vervlogen is. En wij moesten onze transfer naar San Juan halen ...nog 3 uur te gaan, nog 2 uur te gaan .... 'Can you ...? We have a flight ..." 'Sorry sir, wait in line please, you'll be fine ...' smile... Met nog 1,5 uur te gaan, waren we dan toch aan de beurt. Conclusie; Wij snappen het ook niet, kijkt u het thuis nog eens na. Merry X-mas sir! Met het zweet in de bilnaad, moesten we de koffers ophalen, weer inleveren, door security en rennen naar de gate. Kinderen renden gelukkig vrolijk mee en we hebben het gehaald! Nog 3,5 uur naar San Juan, ingeklemd tussen overweight Amerikanen, was het echt Gert z'n dag. Maar we zijn er, cheers!
