"Mama, papa, Mijn HARD fietsen!" Weer of geen weer, sinds er een rood/geel stalen ros voor de deur staat, trekt Mijn ons telkens opnieuw mee naar de voordeur; "Kijk!" Ofwel, " mama jas aan, Mijn buiten fietsen, nee niet duwen mama, Mijn zelf doen ... En o wee als we even moeten wachten (we zijn tenslotte alweer 5 minuten thuis na een eerste tochtje). Hartverscheurend verdriet. Mijn werpt zich op de grond, het hoofd naar beneden, lange uithalen en dikke tranen over zoveel onrecht. Gelukkig is het leed altijd snel geleden en zit Mijn alweer monter in het zadel. Knap hoor!oktober 25, 2006
Mijn op de fiets
"Mama, papa, Mijn HARD fietsen!" Weer of geen weer, sinds er een rood/geel stalen ros voor de deur staat, trekt Mijn ons telkens opnieuw mee naar de voordeur; "Kijk!" Ofwel, " mama jas aan, Mijn buiten fietsen, nee niet duwen mama, Mijn zelf doen ... En o wee als we even moeten wachten (we zijn tenslotte alweer 5 minuten thuis na een eerste tochtje). Hartverscheurend verdriet. Mijn werpt zich op de grond, het hoofd naar beneden, lange uithalen en dikke tranen over zoveel onrecht. Gelukkig is het leed altijd snel geleden en zit Mijn alweer monter in het zadel. Knap hoor!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
hoi! kreeg van koen de link doorgestuurd -- gefeliciteerd met de komst van #2 (is heel gezellig!!!) en dat fietsen -- ik heb er hier nog zo eentje die niets anders wil... hele dag buiten, hele dag op de fiets -- als een razende!
Wel fijn dat Mijn alles zelf wil doen, hoeft mama er niet achteraan te rennen met haar dikke buik ;-)
Een reactie posten