Vanmiddag waren we in Valkeveen. Trampoline springen, autorijden en -jawel- in de mini-achtbaan. Mijn ging er helemaal voor. Toen we na een heftige rit weer met beide benen op de grond stonden zei ze met een bleek smoeltje: "Ik vond het niet eng hoor!". Ze straalde van trots. Het draaimolentje was daarna natuurlijk een eitje: "Kijk mama zonder handjes". High Five Mijn!
Ik ben alweer bijna 7 maanden. Eindelijk mag ik ook in de kinderwagen rechtop zitten. Nu hoopten papa en mama dat ik dan wat rustiger zou zijn maar ik beweeg nogal graag. Dus als papa en mama even niet opletten, zit ik achterstevoren en ondersteboven onder de deken en voor het gemak ook helemaal klem. En dat niet een keer maar wel tien keer! Daar waar mijn grote zus een echte kijkbaby was, ben ik gewoon een bink! Een doener. Ik beweeg altijd, ook als ik eet. Gelukkig ben ik al erg sterk dus kan ik me meestal wel wat ruimte toe-eigenen. En omdat ik altijd vrolijk ben, neemt niemand me dat kwalijk. Slim he!
"Gaan we weer naar ons vakantiehuis?", vraagt Mijn nog regelmatig. Het weekje Zeeland was heerlijk! Op rubberen laarzen, met de wind in de haren en gewapend met een schep, is Mijn helemaal gelukkig. En dan zijn wij -inclusief Rijk- dat ook. Na de eerste schrik
We hadden een heerlijk huis aan het water (bij het Veerse Meer) met voldoende ruimte en luxe. De speelzolder vond Mijn een waar feest en Rijk was verguld met het feit dat er geen box was. Zo hadden beiden de ruimte om zich vrij te bewegen en van vroeg tot laat te spelen. Mijn werd spontaan zindelijk en Rijk begon te tijgeren. Met nog een extra matras om op te springen (Boinke, Boinke in Mijns' termen) kon het ook 's avonds niet stuk en moesten we meer dan eens onverwachts naar boven stormen -waarop wij heel hard voetjes naar het bed hoorden hollen- om onder de dekens een heftig hijgende Mijn te vinden die al lang sliep natuurlijk. 
Op die twee regenachtige ochtenden moesten we eraan geloven; Het subtropisch zwemparadijs. Inclusief herrie met galm, de knuffelmuur, gillende kinderen en af en toe een voet in je gezicht. Voor Mijn was het eindeloos spannend. Met twee badpakken, drijvers, zwembandjes en een kikker om d'r middel sprong ze overal in. En papa er maar achteraan rennen. "Mijn, even wachten!" "Kijk papa, ikke springen!" MIJN!". Kijk, ikke duik!" Geen enkele angst. De 'triple drijf constructie' was kortom noodzakelijk. Rijk was dusdanig onder de indruk van al deze natte drukte dat hij de hele middag geslapen heeft. Daarbij was hij was overigens niet de enige.
Tsja, het is niet makkelijk om toe te geven maar sinds Gert-Jan is gevallen voor Black Betty, blaakt hij van het zelfvertrouwen. Voor deze dame gaat geen zee te hoog en dat is precies waar onze Gert-Jan -ook niet vies van een uitdaging- voor gaat. Met zeebenen en zwemvest heeft hij zelf aan het roer gestaan. Om vervolgens thuis op de bank, met slippers, te verhalen over zijn Volvo Ocean Race.
